Rozdział 120

ROZDZIAŁ 120

*per. Julii*

Do posiadłości BTR docieram po mniej więcej godzinie. Przez całą drogę nie odzywałam się do Kendalla. On co prawda próbował zacząć rozmowę, ale ja nie miałam najmniejszej ochoty na pogawędki.
Po wejściu do mojego byłego domu witam się z domownikami. Dziewczyny oczywiście zaczynają mnie ściskać, jakby nie widziały mnie przez co najmniej pół roku, ale z chłopakami przybijam zwykłą piątkę. Przynajmniej oni zachowują się normalnie. To znaczy... normalnie jak na nich, bo oni nigdy tak naprawdę nie byli do końca normalni. Nadal są pozytywnie walnięci.
Przez kilka pierwszych minut trochę dziwi mnie fakt, że chłopaki nie fochają się, jak zwykle przy organizowaniu przez dziewczyn nocowanka, ale chwilę potem wszystko się wyjaśnia. Okazuje się, że dziewczyny organizują tę małą imprezkę, bo ich ukochani zostali wezwani w trybie ekspresowym do studia. Swoją drogą, to trochę chore wzywać kogokolwiek do pracy bez konkretnego powodu, w dodatku na ostatnią chwilę.
Po wyjściu chłopaków od razu kierujemy się do pokoju Patrycji i Kendalla. Czekają tam już lody, chipsy, popcorn i mnóstwo innych przekąsek, które powinny starczyć nam na całą noc. Siadam na łóżku mojej siostry i jej chłopaka, krzyżując nogi, a po chwili dołącza do mnie reszta moich... przyjaciółek? Sama już nie wiem.
- Dobra dziewczyny, poproszę najświeższe newsy. - mówi Agata, a w jej oczach pojawia się blask.
- U mnie raczej nic się nie zmieniło. No, oczywiście oprócz tego, że układa mi się coraz lepiej z Kendallem. - twierdzi z uśmiechem moja siostra.
- U mnie też po staremu. Nadal nie mam pracy, nie mam wybranych studiów, a James wciąż karmi mnie warzywkami. Standard. - Kasia wzrusza obojętnie ramionami, biorąc z biurka miseczkę chipsów.
- Ja ciągle myślę o Henrym. - mówi nagle Teri, a mnie przebiega dreszcz.
- Dlaczego? Co się dzieje? - pyta zaniepokojona Monika. Nie, błagam, nie opowiadaj o nim. Zostawmy ten temat, proszę.
- Od dłuższego nie mam z nim kontaktu. - twierdzi siostra mojego byłego, a ja powstrzymuję głębokie westchnięcie. Z jednej strony bardzo chciałabym wiedzieć, co się dzieje, ale z drugiej strony nie chcę nawet słyszeć o tym dupku.
- Jak to? Nie dzwoni do Ciebie? - proszę, nie. Przestańcie, zanim się rozgada.
- Nie pisze, nie dzwoni, jego telefon jest cały czas wyłączony. - za późno. - Rodzice twierdzą, że zaraz po powrocie ze szkoły zamyka się w pokoju i wychodzi tylko na obiad, a to też nie zawsze. Podobno już nawet nie spotyka się z kumplami, ani nie chodzi nigdzie po lekcjach. Od razu po skończeniu lekcji wraca do domu. Nie wiemy, co się z nim dzieje, a on nie chce nawet porozmawiać z żadnym z nas.
- Może powinnaś tam pojechać i spróbować z nim porozmawiać? Może Cię potrzebuje, tylko nie chce tego okazać? - sugeruje Patrycja, spoglądając na mnie.
- Wątpię. Teraz pewnie bardziej potrzebuje rozmowy z kimś zupełnie innym. - twierdzi Teri, patrząc na mnie znacząco, jednak udaję, że tego nie zauważam.
- Julcia? - zaczyna moja siostra, więc patrzę na nią pytająco. - Może zadzwonisz do Henry'ego i porozmawiasz z nim?
- Nie mam takiego zamiaru. Niech pogada sobie ze swoją dziewczyną. - mówię, oburzona propozycją Patrycji.
- Julka, daj spokój. Emma nie jest jego dziewczyną, po prostu popełnił błąd. - Teri broni swojego brata.
- Emma, jakie śliczne imię. Mam nadzieję, że im się ułoży. - uśmiecham się sztucznie, po czym wstaję z łóżka i wychodzę z pokoju, a potem z domu. Nie mam zamiaru z nimi siedzieć, odechciało mi się. Wyłączam telefon, zarzucam na głowę kaptur od bluzy i zaczynam iść przed siebie.
Chodzę bez celu po mieście, nie mając na nic ochoty. Wiem, że Henry jest bratem Teri i nie ucieknę całkowicie przed jego osobą, ale przynajmniej Patrycja mogła mi odpuścić. Nie wiem, co chciała osiągnąć. Myślała, że radośnie zadzwonię sobie do mojego byłego i będę z nim gadać, jak gdyby nigdy nic? Jeśli tak, to mocno się przeliczyła.
- Julia? - słyszę nagle chłopięcy głos. Patrzę w stronę dźwięku, przez co dostrzegam Jake'a. No pięknie, tylko jego jeszcze brakowało.
- Czego chcesz? - pytam, wkładając ręce do kieszeni bluzy.
- No proszę, czyżby ktoś tutaj nie miał humoru? - śmieje się szyderczo chłopak, odpalając papierosa.
- Odczep się, dobra? Gadaj czego chcesz i daj mi spokój. - patrzę na niego ze złością.
- Nie denerwuj się, złość piękności szkodzi. - z twarzy Parkera nie schodzi kpiący uśmiech. - Co się stało, że jesteś taka wkurzona?
- A co cię to obchodzi? Czego ty w ogóle chcesz? - pytam zdziwiona, nie rozumiejąc zachowania Jake'a.
- Chciałem tylko pogadać, ale jak nie, to nie. Chcesz? - chłopak wyciąga w moją stronę paczkę papierosów. Patrzę niepewnie na trującą używkę, niezbyt wiedząc, co powinnam zrobić.
- Niech ci będzie. - decyduję się po chwili i wyciągam z paczki jednego papierosa, którego chłopak odpala. Wkładam używkę do ust, po czym zaciągam się. Znów zaczynam krztusić się i kaszleć, ale ze zdziwieniem stwierdzam, że jest lepiej niż za pierwszym razem.
Następne kilka minut mija nam w ciszy, przerywanej jedynie odgłosami ulicami. Choć niechętnie, muszę przyznać, że palenie jest odprężające, no ale przecież robię to tylko dla powodzenia planu, prawda? Prawda?!
Szybko wyrzucam papierosa, kiedy dociera do mnie, że to świństwo naprawdę mi pomaga. Oddycham głęboko, wdychając do płuc świeże powietrze. Nie mogę polubić papierosów, nie mogę się od nich uzależnić. Spokojnie Julka, spokojnie. Musisz wytrzymać jeszcze tylko trochę, potem odetniesz się od Jake'a, papierosów i wszystkich innych świństw. Znowu będziesz grzeczną, cichą dziewczyną. Jeszcze tylko trochę...
__________________________________________________________________
Hej!
Dzisiaj mam dla Was kilka informacji.
Po pierwsze, zakładka "Bohaterowie" oraz zakładka "Zapytaj bohatera" są z powrotem dostępne! Mają inny wygląd niż wcześniej, więc polecam się zapoznać, bo są tam również nowe opisy postaci.
Po drugie, dostępny jest już harmonogram na czerwiec, aczkolwiek przy ostatnim poniedziałku miesiąca jest znak zapytania, bo jeszcze nie wiem, czy opublikuję wtedy rozdział, czy może jednak na blogu zawita nowy one shot.
Po trzecie, dzisiaj rozdział pojawia się wcześniej, ponieważ dosłownie za kilka minut wychodzę z domu i nie mam pojęcia, czy dam radę wrócić do 20.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Marta, nie pilnują jej, po prostu tamtędy przechodzili.
Nie napisałam, bo nic to nie wnosi do fabuły. Ot, zwykła małżeńska kłótnia, jakich wiele.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Do następnego.

Rozdział 119

ROZDZIAŁ 119

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ

*per. Julii*

Wychodzę zmęczona ze szkoły, marząc jedynie o chwili spokoju, ale moją głowę nadal zaprząta sytuacja ze szkolnym gangiem. Zastanawiam się, dlaczego to robią. Czy od początku tacy byli? A może coś ich do tego popchnęło? Jeśli tak, co to było? Czy są już całkowicie źli? To chyba niemożliwe, prawda? Przecież nikt nie jest stuprocentowo zły, każdy ma w sobie choć trochę dobra. Chciałabym jakoś sprowadzić ich z powrotem na dobrą drogę, ale jeszcze nie potrafię tego zrobić. Nie ufają mi do końca i pewnie nigdy nie zaufają. Właściwie, dlaczego tak się tym przejmuję? Przecież to zupełnie obcy ludzie, prawda? Sama już nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.

Rozglądam się przed przejściem przez jezdnię, po czym upewniwszy się, że na pewno mogę przejść, biegnę na drugą stronę ulicy. Dzisiaj po raz pierwszy od przeprowadzki rodzice pozwolili mi samej wrócić do domu, więc wolę upewnić się kilka razy, zanim zrobię chociażby krok. W końcu, to prawie zupełnie obce miasto. Jeszcze nie do końca wiem, jakie niebezpieczeństwa tu czyhają. 

Nagle słyszę gdzieś zza pleców znajomy, damski śmiech. Odwracam się gwałtownie i niemal od razu dostrzegam Patrycję. Moja siostra idzie rozbawiona po drugiej stronie ulicy, trzymając za rękę Kendalla. W pewnym momencie Schmidt przyciąga ją do siebie i całuje z uśmiechem w policzek. Jak słodko... normalnie rzygam tęczą.

Zniesmaczona odwracam się na pięcie i wznawiam drogę do hotelu. Wiem, że może wyglądać to tak, jakbym źle życzyła Patrycji, ale to nie tak. Cieszę się z tego, że jest szczęśliwa. Po prostu boli mnie to, że w przypływie szczęścia zapomniała o rodzinie.

Po około pół godzinie wreszcie docieram do hotelu. Wchodzę do budynku i od razu kieruję się na schody, nie mając siły ani ochoty czekać przez kolejne kilka minut na windę. Wbiegam na odpowiednie piętro, a następnie wchodzę do mieszkania, gdzie zastaję kłócących się rodziców. Naprawdę? Nawet tutaj nie mogę mieć chwili spokoju?

Wchodzę zrezygnowana do mojego pokoju, rzucam plecak na podłogę i rzucam się plackiem na łóżko. W tym samym momencie słyszę z mojego telefonu dźwięk przychodzącej wiadomości. Niechętnie biorę do ręki komórkę i odczytuję SMSa. Okazuje się, że moja siostrzyczka sobie o mnie przypomniała i postanowiła zaprosić mnie na babski wieczór. No cóż, i tak nie mam nic lepszego do roboty. Odpisuję, że chętnie przyjdę, a po chwili dostaję kolejną wiadomość, w której Patrycja prosi, abym zabrała ze sobą piżamę oraz szczoteczkę do zębów, bo już ustaliła z rodzicami, że zostaję na noc w posiadłości BTR. No cóż, dla mnie to lepiej.

Wyrzucam z plecaka na łóżko wszystkie książki i przybory szkolne, a następnie pakuję do niego wszystkie niezbędne rzeczy. Zarzucam tornister na ramię, a następnie wybiegam z pokoju, macham rodzicom na pożegnanie i biegnę przed hotel, gdzie ma przyjechać po mnie Kendall.

__________________________________________________________________

Hej!
Jak widzicie, regularność znów pojawia się na blogu i (mam nadzieję) teraz już nie zniknie. Po ostatnim miesiącu wreszcie mam więcej wolnego czasu, więc przez następne kilka tygodni regularność będzie zachowana.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Marta, Julka jest takim typem osoby, która myśli, że wszystko bez problemu jej się uda i nie ma żadnego planu zapasowego.
Z powodu nerwów.

Nie, ale Jake stał akurat z samymi kumplami.

Oj, tak. Parker będzie wymagał od Julki więcej.

Nie lubię fantasy, ale chcę się przełamać, więc może dzięki tej serii książek w końcu mi się to uda.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Do następnego.

Rozdział 118

ROZDZIAŁ 118

NEXT DAY

*per. Julii*
Wchodzę niepewnie do szkoły, szukając wzrokiem Jake'a lub kogoś z jego bandy. Chcę oddać im zdjęcia Lilly i spróbować przejść do kolejnego etapu mojego planu. Nie chcę zbyt długo zadawać się z tym mini gangiem.
Nie widząc na korytarzu nikogo z bandy, zmierzam do tylnego wyjścia ze szkoły. Mam nadzieję, że moje podejrzenia mnie nie mylą i moi rówieśnicy stoją za budynkiem. W innym wypadku pewnie będę musiała przejść się do podstawówki.
Wzdycham cicho, znów widząc Jake'a z papierosem w ręce. Gromadka jego przydupasów otacza go, zawzięcie o czymś dyskutując. Przekrzykują siebie nawzajem, przez co nie da się zrozumieć ani słowa z ich rozmowy. Jake jednak wydaje się tym nie przejmować. Jako jedyny stoi cicho, zaciągając się od czasu do czasu trującą nikotyną.
Biorę kilka głębszych oddechów, po czym podchodzę do nich, wchodząc jednocześnie w sam środek chaosu wywołanego krzykami chłopaków. Patrzę przez chwilę na każdego po kolei i zaczynam zastanawiać się, czy jednak nie wrócić do szkoły. Od wrzasków zaczyna boleć mnie głowa, a od zapachu papierosowego dymu robi mi się niedobrze.
- O, nowa, masz coś na tamtą lalunię? - pyta Jake, upuszczając papierosa i depcząc go.
- Mam kilka zdjęć. - mówię zgodnie z prawdą, obserwując jak Parker po raz ostatni wydycha dym z płuc.
- Pokaż. - rozkazuje, uciszając gestem ręki swoich przydupasów. Stawiam plecak na ziemi, po czym kucam obok niego i wyciągam zdjęcia od Lilly, a następnie podaję je Jake'owi i wstaję, czekając na jego reakcję.
- I jak? - pytam po kilkuminutowej ciszy. Chłopak jednak nie odpowiada. Wpatruje się ze skupieniem w fotografie, nie okazując emocji.
Słysząc dzwonek na lekcje wzdycham zniecierpliwiona, po czym zarzucam plecak na ramię i kieruję się do szkoły, nie mając zamiaru opuścić lekcji przez dziwne fanaberie Parkera. Idę pod salę, w której mamy mieć pierwszą lekcję, zastanawiając się, czy Jake przyjdzie na zajęcia. Nie powinien tak wagarować, ani palić... Wiem, że to nie moja sprawa, ale chciałabym mu jakoś pomóc. Nie wiem tylko, jak. Nie wiem nawet, czy jego zachowanie ma jakieś poważniejsze podłoże, czy to po prostu jego kolejne fanaberie.
Wzdycham cicho i wchodzę do jeszcze pustej sali. Teoretycznie lekcja zaczęła się już kilka minut, ale praktycznie nikogo to nie interesuje. W sumie się nie dziwię, zajęciami artystycznymi nikt się za bardzo nie przejmuje, nawet nauczycielka ma to gdzieś.
Siadam w pierwszej lepszej ławce, a następnie wyciągam z plecaka pierwszy lepszy zeszyt oraz piórnik. Otwieram notes na ostatniej stronie, wyciągam z piórnika ołówek i zaczynam szkicować. Jeszcze nie wiem, co chcę narysować, ale wiem, że to mnie uspokaja, a właśnie tego najbardziej teraz potrzebuję - spokoju. To dopiero jeden z moich pierwszych dni w tej szkole, a ja już mam dosyć. Wszystko zaczęło się walić, kiedy poznałam Jake'a. Zastanawiam się tylko, czy wszystko potoczyłoby się inaczej, gdybym tak o niego nie wypytywała, ani nie wtrącała się w jego sprawy. Czy nie musiałabym udawać, wymyślać planów i ukrywać przed rodzicami, co dzieje się w szkole. Czy mogłabym normalnie zaprzyjaźnić się z Lilly i mieć w końcu kogoś, komu mogę w stu procentach zaufać. Wiem, że mam Patrycję, ale to nie to samo. Ona jest już dorosła, ułożyła sobie życie i znalazła już swoje miejsce. A ja? Ja wciąż się uczę, nadal nie wiem, kim tak naprawdę jestem i nawet nie umiem poradzić sobie z głupim prześladowcą. Poza tym, od kilku dni Patrycja nie dzwoni, nie pisze, ani nie przyjeżdża. Po protu urwał nam się kontakt i boję się, że już go nie odzyskamy.
- Julka? Wszystko w porządku? - słyszę nagle głos Lilly. Podnoszę wzrok znad zeszytu, przenosząc go na dziewczynę. Stoi zmartwiona przy drzwiach od sali, nie wiedząc, czy wejść, czy zostawić mnie w spokoju.
- Powiedzmy, ale może na razie o tym nie rozmawiajmy, bo jeszcze Jake nas zobaczy. - proszę, bojąc się, że nasz plan wyjdzie na jaw.
- Spokojnie, nic się nie stanie. Jake i jego banda wyszli przed chwilą ze szkoły i szli w kierunku centrum handlowego, pewnie nie będzie ich dzisiaj na lekcjach. - Lilly uspokaja mnie, siadając obok.
- Okay, a kiedy zacznie się lekcja? - pytam niepewnie, zauważając, że minęło już 20 minut.
- Przed chwilą dyrektorka powiedziała nam, że nauczycielka się dzisiaj nie zjawi, więc dwie pierwsze lekcje mamy wolne. - informuje mnie Lilly, patrząc kątem oka na mój zeszyt. Szybko zamykam notes, nie chcąc, żeby dziewczyna widziała moje bazgroły.
Przez kilka następnych minut siedzimy w ciszy, przerywanej jedynie hałasami z korytarza. Ciągle myślę o Jake'u i jego zachowaniu. Z jednej strony chciałabym wiedzieć, co nim kieruje, ale z drugiej strony boję się jeszcze bardziej wtrącać się w jego życie. Niepotrzebne mi dodatkowe problemy, a mam wrażenie, że tylko z tym wiąże się życie Parkera.
__________________________________________________________________
Hej!
Jak widzicie, po długiej przerwie, wreszcie pojawia się nowy rozdział. Bardzo Was przepraszam za tę niespodziewaną, dwutygodniową przerwę. Po prostu te trzy tygodnie temu trochę zawaliło mi się życie prywatne, przez co musiałam ogarnąć kilka rzeczy i trochę się uspokoić. Teraz jednak, mam nadzieję, wracam na stałe z regularnymi rozdziałami. Nowy grafik pojawi się jutro lub pojutrze, a zakładki nadal są w budowie. Przepraszam, że ich budowa tak długo trwa, ale ostatnio w szkole coraz bardziej nas cisną, poza tym ostatnio więcej czasu poświęcam na coś, co nie ma związku z blogami i mam troszeczkę mało czasu.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Marta, nie czytałam jeszcze "Diabelskich maszyn", ale mam zamiar zabrać się za to w wakacje, bo z tego, co piszesz, są to całkiem fajne i interesujące książki.
Chomik Matta Daddario? Wyślij mi zdjęcie tego, błagam xD
Może ma, zobaczymy w kolejnych rozdziałach.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Do następnego.

Skrzydła |Kendall Schmidt|

Znacie to uczucie, kiedy w jednym momencie wali Wam się cały świat, a Wy nie możecie nic z tym zrobić? 

Mam na imię Mary i jeszcze kilka lat temu byłam spokojną, poukładaną dziewczyną. Swoje życie wiązałam z pisaniem i książkami. Marzyłam o spokojnej pracy, domu z ogrodem i rodzinie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że los szykuje dla mnie ciąg wspaniałych zdarzeń, żeby chwilę potem odebrać mi wszystko, co było dla mnie ważne i zmienić moje życie o sto osiemdziesiąt stopni.

Pamiętam to, jak dziś. Miałam wtedy 19 lat i byłam świeżo po maturze. Właśnie zaczynały się wakacje, które po raz pierwszy miałam spędzić w Mieście Aniołów. Przez całe dwa miesiące miałam bowiem mieszkać u cioci – bogatej bizneswoman.  Kiedy tylko napomknęłyśmy z mamą o tym, że chcę studiować w Los Angeles, ciotka od razu zaprosiła mnie do swojego mieszkania, żebym przyzwyczaiła się do życia w najbardziej zaludnionym mieście Kalifornii . Gdybym tylko wiedziała, jak skończy się ten wyjazd, nigdy nie opuściłabym mojego rodzinnego Denver.

Do siedziby Hollywood dotarłam dokładnie 1 lipca. Po wyjściu z samolotu spokojnym krokiem przeszłam przez rękaw lotniczy, zmierzając w kierunku dużej hali, skąd miałam odebrać bagaże. Po wejściu do pomieszczenia podeszłam do jednej z czarnych, podzielonych na części taśm, aby po kilku minutach zdjąć z niej walizkę z moimi rzeczami. Postawiłam ją na podłodze i wyciągnęłam z kieszeni telefon, sprawdzając czy nie mam żadnych nieodebranych wiadomości lub połączeń. Z zaskoczeniem dostrzegłam jednego nieodczytanego SMSa od mojej cioci. Kobieta poinformowała mnie w nim, że niestety nie udało jej się wyrwać z pracy, więc nie ma jak odebrać mnie z lotniska. Nie byłam na nią za to zła. Wiedziałam, że ma dużo obowiązków i nie będzie w stanie ciągle przy mnie być, ale nie przeszkadzało mi to. W końcu byłam już dorosła i umiałam poradzić sobie sama.

Po wyjściu z budynku lotniska od razu uderzył mnie żar, lejący się z nieba. No tak, Los Angeles... Szybko zdjęłam z siebie czarną bluzę, a następnie przewiązałam ją w pasie i odblokowałam telefon, opierając się o walizkę. Jako że znałam adres ciotki, a pogoda była sprzyjająca, zamiast taksówki wybrałam spacer do mojego tymczasowego domu. Problem był tylko w tym, że nie znałam dokładnej trasy z lotniska, ale w końcu, od czego mamy internetowe mapy, prawda?

Z pozytywnym nastawieniem oraz przygotowaną w komórce trasą, ruszyłam przed siebie. Mijając olbrzymie korki samochodów i masy spieszących się ludzi, zaczęłam zastanawiać się, czy na pewno chcę tam studiować. Nie byłam przyzwyczajona do takiego hałasu, ani do takich tłumów. W Denver było o wiele ciszej i spokojniej. Ludzie nie spieszyli się tak bardzo, jak w Los Angeles, a auta nie korkowały dróg. Nie na taką skalę.

Z cichym westchnięciem przystanęłam na skrzyżowaniu, chcąc sprawdzić, gdzie dalej iść. Kiedy jednak chciałam odblokować telefon, nic się nie wydarzyło. Ekran komórki pozostawał ciemny, niezależnie od tego, co robiłam. Byłam przerażona. Utknęłam sama w środku wielkiego, nieznanego mi miasta, bez kontaktu z ciotką i bez wiedzy, w którą stronę pójść. Kompletnie nie wiedziałam, co zrobić. Zagubiona zaczęłam pytać o drogę przypadkowe osoby, a właściwie próbowałam to zrobić. Każdy jednak zbywał mnie, mówiąc że nie ma czasu lub po prostu omijał mnie, ignorując moje gadanie.

Zrezygnowana zaczęłam iść w stronę, którą podpowiadała mi intuicja. Nie wiem, jak długo tak szłam, ale w pewnym momencie poczułam, że nie dam rady dalej wędrować. Nogi zaczynały odmawiać mi posłuszeństwa, a walizka z każdym krokiem wydawała mi się coraz cięższa. Zmęczona i zagubiona przycupnęłam na betonowym murku, żeby chociaż chwilę odpocząć i pomyśleć, co dalej zrobić.

— Wszystko w porządku? — Usłyszałam nagle męski głos. Zaskoczona uniosłam głowę, aby spojrzeć na chłopaka. 

— Tak, dlaczego pytasz? — Patrzyłam na niego niepewnie, na wszelki wypadek przytrzymując walizkę. 

— Wiesz, jest już dość późno, a ty siedzisz na betonowym murku z walizką i nie wyglądasz na zbyt szczęśliwą — powiedział chłopak, siadając obok mnie. — Co się stało? Zgubiłaś się, czy o co chodzi?

— Skąd wiesz? — pytam zaskoczona. — Aż tak to widać?

— To było pierwsze, co przyszło mi na myśl. — Wzruszył obojętnie ramionami. — W takim razie, dokąd szłaś? Znasz w ogóle adres?

— Niby dlaczego mam ci to powiedzieć? Jesteś zupełnie obcym kolesiem, wiesz? — Wstałam gwałtownie z murku, łapiąc mocniej rączkę od walizki.

— Spokojnie, chcę ci pomóc. Mieszkam w Los Angeles już od kilkunastu dobrych lat i znam praktycznie każdą ulicę. Naprawdę nie chcę zrobić ci nic złego.

—Umm... okay? A co chcesz w zamian?

— Nic. Tak trudno uwierzyć, że chcę ci bezinteresownie pomóc?

— Po prostu rzadko spotyka się takie osoby, jak ty. Takie, które nie chcą niczego w zamian. — powiedziałam, chwilę później podając chłopakowi adres mojej ciotki. Może byłam zbyt ufna, ale od nieznajomego biło jakieś takie dobro i ciepło, które sprawiało, że nie umiałam się go bać.

Drogę do domu cioci spędziliśmy na przyjemnej rozmowie. Chłopak niezbyt chętnie jednak mówił o sobie. Wolał, kiedy to ja zabierałam głos. Nie wydało mi się to dziwne, uznałam po prostu, że nieznajomy jest typowym słuchaczem, który nie lubi odzywać się zbyt często.

Wędrówka pomimo dość długiej trasy minęła mi bardzo szybko. Z nowym znajomym rozmawiało mi się tak dobrze, że nie chciałam tego kończyć, ale stając pod domem ciotki wiedziałam, że nie ma innego wyjścia. Poza tym, było już późno, a ja byłam okropnie zmęczona podróżą i jedynym, o czym marzyłam, była ciepła kąpiel i spokojny sen.

— Spotkamy się jeszcze?— zapytałam niepewnie, kiedy przyszła pora pożegnania.

— No pewnie. Jeśli chcesz, mogę oprowadzić cię jutro po mieście i pokazać kilka fajnych miejsc — zaproponował chłopak, wywołując tym samym szeroki uśmiech na mojej twarzy.

— W takim razie, podaj swój numer telefonu, jakoś się zgadamy — poprosiłam, sięgając odruchowo do kieszeni spodni po swoją komórkę.

— Nie mam telefonu. Znaczy, mam, ale nie używam. Wolę rozmawiać na żywo — stwierdził chłopak, trochę mnie szokując.

— Oh, okay... To, gdzie i o której godzinie się jutro widzimy?

— Przyjdę po ciebie, jakoś o 10 rano, pasuje?

— Jasne. — odpowiedziałam z uśmiechem, po czym pomachałam chłopakowi, który ruszył już w swoją stronę.

W dobrym humorze zadzwoniłam do drzwi posiadłości mojej cioci i już chwilę później byłam w objęciach zdenerwowanej kobiety. Niezbyt wiedziałam, o co chodzi, ale przypuszczałam, że ma to jakiś związek z moim rozładowanym telefonem. Jak się chwilę później okazało, nie myliłam się. Kiedy po powrocie do domu ciotka nie zastała mnie w żadnym z pokoi, zaczęła do mnie dzwonić, ale mój telefon był wyłączony. Zdenerwowana chciała już nawet dzwonić na policję, ale postanowiła jednak poczekać do końca dnia i całe szczęście.
Po wyjaśnieniu całej sprawy w końcu mogłam wziąć relaksującą kąpiel, a potem przykryć się po uszy miękką pierzyną i oddać się w objęcia Morfeusza.

Następnego dnia od razu po przebudzeniu w wyśmienitym humorze podreptałam do kuchni, gdzie ciocia przygotowywała sobie śniadanie do pracy. Przywitałam się z nią szybkim całusem w policzek, a następnie wzięłam z koszyka owoców jabłko i zaczęłam je zajadać, siadając na kuchennym blacie.

— A co ty taka szczęśliwa o 6:30 rano?—zapytała zaskoczona kobieta, w pośpiechu pakując do torby kanapki.

— Wczoraj poznałam świetnego chłopaka. Dzisiaj ma mi pokazać miasto i już nie mogę się doczekać naszego spotkania — odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

— Jakiego chłopaka? Jak się nazywa? Ile ma lat? Gdzie go poznałaś? Mów mi wszystko w tej chwili. — Ciocia zaczęła standardowe przesłuchanie.

— Kendall ma 23 lata i jest bardzo sympatyczny. Poznałam go wczoraj na mieście. To on pomógł mi tutaj dotrzeć.

— Gdzie i kiedy macie się spotkać?

— Przyjdzie po mnie tutaj o 10. 

— Eh, dzisiaj już nie zdążę go poznać, ale następnym razem masz mi go tu przyprowadzić, jasne? Muszę wiedzieć, co to za jeden.

— Dobrze ciociu, poznasz go przy najbliższej możliwej okazji — zapewniłam, biorąc ostatni gryz owocu.

— No dobrze, to idę. Uważaj na siebie i gdyby coś się działo, to dzwoń — nakazała kobieta, wychodząc z domu. Ja natomiast zeskoczyłam z blatu i poszłam do pokoju, przygotować się na spotkanie z Kendallem.

Kilka godzin później pobiegłam otworzyć drzwi, słysząc dźwięk dzwonka. Tak jak przypuszczałam, za drzwiami zobaczyłam mojego nowego znajomego. Chłopak stał uśmiechnięty przed drzwiami, trzymając ręce w kieszeniach spodni.

— Hej, gotowa?— spytał, przeczesując palcami swoją krótką blond grzywkę.

— Założę jeszcze tylko trampki i możemy iść — stwierdziłam, wciągając jednocześnie na nogi czarne Vansy, co było dopełnieniem mojego stroju, składającego się z białego podkoszulka, czarnej koszuli w kratę przewiązanej w pasie oraz dżinsowych szortów. Po moim wyjściu z domu i zamknięciu drzwi na klucz, mogliśmy wreszcie ruszyć w miasto.

Przez cały dzień chodziliśmy po Mieście Aniołów, śmiejąc się i wygłupiając. Kendall pokazał mi najciekawsze miejsca w mieście, a ja zrobiłam mnóstwo zdjęć. Chłopak jednak nie chciał znaleźć się na żadnej z fotografii. Nie wydawało mi się to jednak dziwne. Przecież nie każdy lubi być na zdjęciach, prawda? Dziwne za to wydały mi się spojrzenia ludzi, patrzących na mnie jak na dziwoląga. Nie powiem, zrobiło mi się trochę przykro. Kendall doskonale to widział i zaproponował przeniesienie się w bardziej ustronne miejsce, żeby chwilę odpocząć.

— Kendall, możesz mi wyjaśnić, po co wspinamy się między tymi zaroślami? — zapytałam, stawiając niepewnie kolejny krok w celu dostania się na sam szczyt wzgórza, zewsząd otoczonego drzewami i inną roślinnością.

— Chcę ci coś pokazać, chodź. — Chłopak wyprzedził mnie o kilka kroków, pokonując trasę o wiele sprawniej niż ja.

— No idę, nie popędzaj. — Westchnęłam ciężko, próbując dotrzymać Kendallowi kroku. 

Wreszcie, po kilkunastu męczących minutach stanęłam na samym szczycie wzgórza, rozglądając się dookoła. Było tam naprawdę cudownie. Wzgórze bowiem okazało się jednocześnie prześliczną polaną, z której widać było całe miasto i kiedy za moimi plecami rozciągał się ciemny las, przed oczami miałam przepiękny horyzont z widokiem zapierającym dech w piersiach.

— I jak? Podoba się?— Usłyszałam gdzieś z boku niepewny głos Kendalla.

— Żartujesz sobie? Tu jest wręcz idealnie. — Spojrzałam zachwycona na chłopaka, który po moich słowach szeroko się uśmiechnął, dzięki czemu mogłam dostrzec w jego policzkach urocze dołeczki. Odwzajemniłam gest mojego znajomego, po czym podeszłam do krawędzi wzgórza i usiadłam tam, spuszczając nogi w przepaść. Po chwili Kendall dołączył do mnie i, już razem, podziwialiśmy przepiękne widoki, pozwalając ciepłemu wiatru owiewać nasze twarze.

Kolejne kilka godzin spędziliśmy w całkowitej ciszy, rozkoszując się spokojem. Dopiero, kiedy słońce zaczęło zachodzić, postanowiliśmy powoli wracać. Co prawda nie chciałam się stamtąd ruszać, ale wiedziałam, że nie mogę zostać tam wiecznie, choćbym nie wiem, jak bardzo tego chciała. Kendall odprowadził mnie pod same drzwi domu mojej cioci, obiecując że to spotkanie nie było naszym ostatnim. Słowa dotrzymał.

Następne kilka dni spędziłam na spacerowaniu z Kendallem po mieście i luźnych rozmowach, a kiedy mieliśmy już dość zgiełku miasta szliśmy na wzgórze, gdzie mogliśmy spokojnie odpocząć. Świetnie się dogadywaliśmy, a ja w pewnym momencie nieświadomie zaczęłam zadurzać się w chłopaku. Pragnęłam spędzać z nim coraz więcej czasu, choć i tak spędzaliśmy razem całe dnie.

Uświadomienie sobie tego, co czuję do Kendalla zajęło mi kilka tygodni, ale w tedy było już za późno. Wpadłam po uszy, a on zaczął się ode mnie oddalać. Coraz rzadziej się widywaliśmy i rozmawialiśmy ze sobą. Chłopak przestał przychodzić po mnie rano. Zazwyczaj spotykaliśmy się dopiero, kiedy poszłam na wzgórze. To tam ciągle przesiadywał. Nie wiedziałam jednak, dlaczego tak nagle wszystko się między nami zepsuło i choć chciałam to wyjaśnić, nie miałam na to szansy, bo Kendall opuszczał wzgórze kilka minut po moim pojawieniu się tam. Bolało mnie to, ale nie mogłam nic z tym zrobić. Wyjaśnienie dziwnego zachowania chłopaka przyszło jednak szybciej niż się spodziewałam.

Pewnego dnia, przemierzając galerię handlową w poszukiwaniu nowych butów, na jednej z ławek znajdujących się w galerii dostrzegłam smutną dziewczynę, ubraną całkowicie na czarno. W ręku ściskała gazetę, a w oczach miała łzy. Podeszłam do dziewczyny chcąc jej pomóc, ale kiedy zapytałam ją, co się stało, ona podała mi gazetę i to właśnie wtedy zawalił mi się cały świat.

Na okładce znajdował się Kendall. Mój Kendall. Jego zdjęcie było czarno-białe, a nagłówek mówił o jego śmierci. Blednąc, otworzyłam gazetę na odpowiedniej stronie i z niedowierzaniem zaczęłam czytać artykuł. Tekst opisywał całą karierę Kendalla, o której nie miałam pojęcia oraz wypadek samochodowy, którego chłopak nie przeżył. Przerażona sprawdziłam datę wydania gazety. 1 lipca – to właśnie wtedy poznałam Kendalla, a on wręcz doskonale odwracał moją uwagę od sklepowych witryn.

Nie oddając dziewczynie gazety zaczęłam biec przed siebie. Biegłam na wzgórze. Wiedziałam, że Kendall tam będzie. Chciałam jak najszybciej wyjaśnić to wszystko i usłyszeć, że to jakiś ponury żart. Zwykła plotka, której gazeta użyła do zwiększenia popularności. Po moich policzkach płynęły łzy, a ja w biegu potrącałam przypadkowych przechodniów, ale miałam to gdzieś. Wtedy liczył się tylko Kendall.

Kiedy dotarłam na wzgórze, on już tam był. Stał na krawędzi szczytu, ubrany całkowicie na biało. Wyglądał, jakby zaraz miał skoczyć. Zawołałam go, przełykając łzy. Odwrócił się w moją stronę, patrząc mi prosto w oczy. Nasze spojrzenia spotkały się, ale w oczach chłopaka nie widziałam już smutku, jak przez ostatnie kilka dni. Zamiast tego w jego zielonych tęczówkach dostrzegłam radość i beztroskę. Nie wiedziałam, co o tym myśleć. Nie potrafiłam wykrztusić z siebie ani jednego słowa.

— To prawda?— spytałam w końcu, pokazując mu gazetę.

— Tak — odparł spokojnie, nie ruszając się z miejsca.

— Czyli... czyli to wszystko było tylko wytworem mojej wyobraźni? Nasza znajomość, rozmowy, ty?! To dlatego ludzie tak dziwnie na mnie patrzyli, tak?! Dlatego, że gadałam z wytworem mojej wyobraźni?! Ale jak?! Nigdy w życiu cię nie widziałam! Jak mogłam sobie ciebie wyobrazić?!— krzyczałam załamana, zalewając się łzami. Nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Nie chciałam w to wierzyć.

— Nie jestem wytworem twojej wyobraźni, Mary. Naprawdę istnieję, ale tylko ty mnie widzisz. Tylko ty miałaś na tyle czyste serce, żeby otrzymać taki dar i pomóc mi — powiedział chłopak, coraz bardziej przybliżając się do krawędzi.

— Jak ci pomogłam?! Co takiego zrobiłam?!

— Pokochałaś mnie. Dałaś mi szansę na nowe życie. — Chłopak zrobił ostatni krok i spadł w przepaść. Rzuciłam się załamana w stronę krawędzi, chcąc zobaczyć Kendalla po raz ostatni, ale nim zdążyłam cokolwiek zrobić, oślepił mnie niesamowity blask — Dziękuję, że pomogłaś mi zdobyć skrzydła. Będę Twoim Aniołem Stróżem, obiecuję.

— Kendall, czekaj! — wrzasnęłam, patrząc w stronę nieba, ale było już za późno. Chłopak unosił się na swoich majestatycznych, śnieżnobiałych skrzydłach, aby chwilę potem zniknąć między chmurami. A ja? Ja stałam załamana na krawędzi wzgórza, nie mając nawet siły na otarcie spływających po moich policzkach łez.
__________________________________________________________________

Hej!
Jak widzicie, tak właśnie prezentuje się jednorazówka, rozpoczynająca cykl one shotów. Jednorazówki te jednak nie będą publikowane regularnie, tak jak na początku planowałam. Będą one publikowane wtedy, kiedy będę miała na to ochotę. Pomimo że mam już napisanych kilka one shotów na zapas nie chcę po prostu musieć pilnować kolejnych terminów, bo może zdarzyć się tak, że pewnego dnia chęć pisania one shotów mnie opuści i będę musiała pisać na siłę, byleby opublikować tekst w terminie, a naprawdę tego nie chcę. Chcę, aby ta seria była fajną, luźną odskocznią od opowiadania właściwego. Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu i te jednorazówki rzeczywiście będą fajną odskocznią. Każdy one shot będzie oczywiście o którymś z członków Big Time Rush. Jeśli chcecie, za tydzień pod rozdziałem mogę powiedzieć Wam, o kim będzie następna jednorazówka, która jest już napisana i czeka tylko na publikację.

Pewnie zauważyliście też grafikę, znajdującą się przed tekstem. Na początku, tak jak Was informowałam, grafika ta miała być wynikiem współpracy z jedną osóbką, z którą się kontaktowałam, jednak tak nie jest. Współpraca z tą osobą niestety posypała się i ustaliłyśmy, że nie użyję grafik tej osoby. No ale pewnie jesteście ciekawi, czyja jest ta grafika, skoro współpraca nie wyszła. Otóż, grafika wykonana jest w całości przeze mnie.
No właśnie, w notce sprzed miesiąca wspominałam, że interesuję się robieniem grafik i nawet coś tam umiem, więc w zaistniałych okolicznościach sama postanowiłam wziąć się za robienie grafik do swoich jednorazówek, także od teraz każda grafika, którą zobaczycie na blogu będzie należała do mnie. A tak na marginesie, jak podoba Wam się dzisiejsza grafika? Jest znośna?

Mam do Was jeszcze jedną prośbę. Jeśli macie jakieś tematy, czy wydarzenia lub miejsca, które chcielibyście, abym przedstawiła w którejś z jednorazówek, śmiało mi o tym napiszcie. Wraz z tymi informacjami możecie do pisać też, o którym z członków zespołu najchętniej byście przeczytali. Możecie pisać w komentarzach na blogu lub na moich portalach społecznościowych, jak to zrobiła Marta Gadomska, za co bardzo jej dziękuję i dla której będę miała za chwilę małą informację. Teraz jednak podaję poniżej nazwy wszystkich moich social mediów:

A teraz obiecana informacja dla Marty. Ta jednorazówka, pomimo że (chyba) wpasowuje się w wyzwanie, które mi dałaś, była stworzona długo przed e-mailem od Ciebie, więc nie traktuj tego, jak wykonania wyzwania. Już zaczęłam pisać jednorazówkę ściśle pod zadanie, które mi dałaś, aczkolwiek jeszcze nie wiem, kiedy się pojawi, więc proszę Cię jedynie o odrobinę cierpliwości.

No i to chyba wszystko, co chciałam Wam dzisiaj przekazać. O zmianach dotyczących moich blogów lub mojej działalności w social mediach będę informować Was na bieżąco.

P.S. Wyjaśnienia dotyczące tej niespodziewanej, dwutygodniowej przerwy pojawią się pod rozdziałem, czyli za tydzień w poniedziałek.

Do następnego.

Rozdział 117

ROZDZIAŁ 117

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ

*per. Julii*
Siedzę w pokoju, zastanawiając się, co zrobić. Obiecałam Jake'owi, że na jutro zdobędę coś, co skompromituje Lilly, a nie chcę tego robić. Nie chcę, żeby Lilly stała się pośmiewiskiem całej szkoły, a dobrze wiem, że Jake nie zostawi kompromitującej informacji tylko dla siebie. Kompletnie nie wiem, jak to rozegrać.

Wpatruję się tępym wzrokiem w rozłożony przede mną blok rysunkowy, poruszając bezwiednie ręką z ołówkiem po śnieżnobiałej kartce. Jeszcze przedwczoraj rysowanie mnie relaksowało, ale dzisiaj chyba nic mi nie pomoże. Nie mogę nawet porządnie skupić myśli, bo pomiędzy wyborem między upokorzeniem Lilly a wyleceniem z bandy Jake'a, pojawia się sprawa z Henrym. Niby mam świadomość, że nasz związek jest już zakończony, ale mimo to nadal mam nadzieję na naprawienie naszych relacji. Zwariuję...

Z zamyślenia wyrywa mnie dzwonek do drzwi. Nie przejmuję się tym, dopóki nie słyszę głosu mojego mamy, wzywającego mnie do niej. Wychodzę niechętnie z mojej sypialni, po czym kieruję się do mojej rodzicielki. Zaskoczona staję wpół kroku, kiedy w drzwiach zauważam Lilly. Dziewczyna uśmiecha się przyjaźnie do mojej mamy, poprawiając spadający jej z ramienia plecak.

- O, Julcia, dobrze, że już jesteś. - mama przenosi na mnie wzrok, zauważając moją obecność. - Ta dziewczyna twierdzi, że Cię zna. To prawda?

- Tak, mamo, to Lilly. Chodzimy razem do klasy. - wyjaśniam, widząc niepewność w oczach kobiety.

- W takim razie zapraszam. - moja rodzicielka wpuszcza blondynkę do środka. - Chcecie coś do picia, dziewczynki?

- Ja dziękuję. - niebieskooka ponownie poprawia swój plecak, który dzisiaj widocznie się buntuje. Również dziękuję mamie za propozycję, a następnie prowadzę moją rówieśniczkę do swojego królestwa, trochę zdziwiona jej wizytą, chociaż powinnam być świadoma tego, że kiedyś ona nastąpi, zwłaszcza że sama podałam dziewczynie adres.

- Co Cię do mnie sprowadza? - pytam, patrząc rozbawionym wzrokiem, jak Lilly przegrywa ze swoim tornistrem i z ciężkim westchnięciem stawia go na podłodze.

- Wpadłam tylko na chwilę, bo mam coś dla Ciebie. - oznajmia, otwierając plecak.

- Czemu na chwilę? Jeśli chcesz, możesz zostać, i tak nie mam nic ciekawego do roboty. - siadam z powrotem przy biurku, żeby zamknąć nadal otwarty blok.

- Skoro tak, to spoko. O, jest, proszę.  - blondynka podaje mi kilka wydrukowanych zdjęć z jej osobą na pierwszym planie. Dziewczyna na większości fotografii robi głupie miny, ale jest też kilka, na których po prostu leży na podłodze, zaśmiewając się do rozpuku. Na sam widok tego na moją twarz wkrada się lekki uśmiech, chociaż nie wiem jeszcze, po co mi te zdjęcia. - Wybierz sobie któreś i daj Jake'owi... albo w sumie możesz dać wszystkie.

- Co? Jesteś tego pewna? - pytam zdziwiona, przestając się uśmiechać.

- Jasne, że tak. W klasie i tak mają mnie za wariatkę, więc kilka zdjęć potwierdzających to, w żadnym stopniu mi nie zaszkodzi. I, zanim zapytasz, jeszcze nie widziałam, żeby ktokolwiek w naszym wieku dzielił się publicznie takimi niepoważnymi zdjęciami, więc to idealny materiał na "upokorzenie" mnie. - dziewczyna siada na moim łóżku, wciąż się uśmiechając.

- Wow, odważna jesteś. - twierdzę, patrząc na nią z niedowierzaniem.

- Czemu odważna? Po prostu jestem sobą i nie boję się tego pokazywać. Poza tym założę się, że co najmniej 90% dziewczyn w naszym wieku, a nawet starszych ma takie głupie zdjęcia. - blondynka wzrusza obojętnie ramionami, traktując to jak coś zupełnie normalnego.

- W sumie masz rację, nawet moja siostra je ma. Tylko nie mów jej, że wiem, bo zabije mnie za grzebanie w jej rzeczach. - śmieję się wspomnienie tamtych fotek Patrycji.

- Twoje tajemnice są u mnie zupełnie bezpieczne. - oznajmia Lilly śmiertelnie poważnym tonem, ale już po chwili nie wytrzymuje i wybucha śmiechem. - Nie umiem być aż tak poważna, wybacz.

- Nie dziwię się, że mają Cię za wariatkę. - chichoczę, a dziewczyna udaje obrazę i rzuca we mnie poduszką, nieświadomie rozpoczynając walkę na poduszki.

__________________________________________________________________

Hej!

Tak, jak obiecałam, wstawiam dzisiaj kolejny rozdział. Jeśli ktoś nie pamięta, jak skończyła się poprzednia część, odsyłam do jej przeczytania (TUTAJ).
Mam do Was jeszcze pytanie. Otóż, ostatnio piszę rozdziały tylko podczas słuchania muzyki, więc pomyślałam, że fajnie byłoby dzielić się z Wami tymi utworami. Myślałam nad zrobieniem playlisty na blogu lub pisaniem pod każdym rozdziałem, przy jakiej piosence dana część powstała. Co Wy na to? Chcielibyście? Która opcja jest lepsza?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Marta, Parker to nazwisko Jake'a. I nie, nie dałam go specjalnie. Po prostu to połączenie fajnie brzmiało.

Wiesz, jeśli chodzi o Lilly, to dzięki jej charakterowi, nie upokorzy jej chyba nic, bo ona niczego się nie wstydzi, serio.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Do następnego.

Wyjaśnienia i zmiany, czyli o przyszłości bloga słów kilka

Witajcie!

Po ponad miesiącu wracam do Was z kolejnym postem. Tym razem nie jest to jednak rozdział, ponieważ czuję potrzebę wytłumaczenia Wam, dlaczego tak długo mnie nie było i dlaczego nie dałam znać, że robię sobie przerwę. Chcę również napisać trochę o zmianach, które zajdą na blogu. Zanim jednak przejdę do szczegółów powiem Wam tylko, że będzie dużo powrotów, ale też trochę zupełnie nowych rzeczy, a także pożegnania.

Rozdział 116

ROZDZIAŁ 116

*per. Julii*
Po kilku minutach stania za szkołą i wdychania świeżego powietrza do płuc wchodzę z powrotem do budynku, zmierzając pod odpowiednią salę. Mam wrażenie, że zbyt łatwo poszło. No sorry, ale nie uwierzę, że do bandy Jake'a można dostać się jedynie po zapaleniu papierosa. Przecież to niedorzeczne. Parker robi o wiele gorsze rzeczy i przypuszczam, że tego też oczekuje od swojej bandy.
Lekko zaniepokojona przemierzam korytarze, co jakiś czas dostrzegając osoby ze szkolnego gangu Jake'a. Lilly miała rację, rzeczywiście są wszędzie. Ciekawi mnie tylko, po co. Wypatrują nowych ofiar, czy co? W sumie bym się nie zdziwiła, gdyby rzeczywiście tak było, ale nie powiem, trochę to chore.
- Ty, nowa, chodź na chwilę. - słyszę nagle Parkera, wchodząc na korytarz, gdzie znajduje się sale, do której podążam. Podchodzę niepewnie do chłopaka i jego dwóch kumpli, stojących pod ścianą.
- Co jest? - pytam obojętnym tonem, nadal udają, że wcale się ich nie boję.
- Nie jesteśmy do końca przekonani, czy na pewno nadajesz się do naszej paczki. - oznajmia Jake z kpiącym uśmieszkiem.
- Chyba sobie żartujesz. Przecież zapaliłam papierosa, czego Ty jeszcze chcesz?! - zdenerwowana podnoszę głos, bojąc się, co ci idioci wymyślili.
- Naprawdę myślałaś, że zapalenie papierosa wystarczy? Myślałem, że jesteś mądrzejsza. - śmieje się Parker, doprowadzając mnie swoim kpiącym tonem do szału.
- Okay, to co mam zrobić? Pobić któregoś z Twoich przydupasów, czy czego chcesz? - pytam, zerkając na kumpli chłopaka.
- Wystarczy, że zabierzesz tej lasce telefon, ale wiesz, tak w naszym stylu. - mówi szatyn, wskazując miejsce, gdzie stoi dziewczyna. Patrzę tam z lekkim strachem, bojąc się, kogo będę musiała zastraszyć, jednak kiedy widzę, na kogo pokazuje prześladowca, automatycznie blednę, a moja cała pewność siebie mnie opuszcza. - Ojoj, czyżbyś się przestraszyła? A może nadal się z nią przyjaźnisz, co?
- Żartujesz sobie? - przenoszę wzrok z powrotem na Jake'a, próbując ukryć przerażenie. - Nie przyjaźnię się z tą lalunią.
- Tak? A to nie z nią ostatnio przede mną zwiewałaś? - Parker podchodzi do mnie na niebezpieczną odległość, przez co muszę zadrzeć głowę do góry, żeby móc spojrzeć mu w oczy.
- Zadawałam się z nią dla beki. Nawet nie wiesz, jaka jest żałosna. - kłamię, mając nadzieję, że chłopak w to uwierzy.
- Skoro tak, to dawaj. Zabierz jej telefon, ale w naszym stylu. Pokaż, że jesteś jedną z nas. - rozkazuje przywódca bandy, uświadamiając mi, że nie mam wyboru, jeśli chcę wypełnić swój plan.
- Patrz i ucz się. - mówię odważnie, po czym idę pod salę, gdzie stoi Lilly. Nie wierzę, że to właśnie ją muszą zastraszyć, ale muszę przyznać, że ten debil nieźle to sobie wykombinował. Zauważył, że trzymam się z Lilly, więc chce sprawdzić, czy byłabym w stanie zostawić ją dla bandy.
Pewnym krokiem podchodzę do dziewczyny i biorę głęboki oddech, przygotowując się do wykonania rozkazu Jake'a. Staję przed blondynką i odchrząkuję, żeby moja rówieśniczka oderwała wzrok od telefonu i przeniosła go na mnie. Moja metoda działa, już po chwili dziewczyna patrzy na mnie z niepewnym uśmiechem, zerkając co kilka sekund na Parkera i jego kumpli.
- Proszę, proszę, proszę. Kogo my tu mamy? - zmuszam się do kpiącego uśmiechu, wiedząc że wszyscy na korytarzu mnie obserwują.
- Co? - pyta zdezorientowana Lilly, nie bardzo wiedząc, co zrobić.
- Fajny telefon. Oddasz go po dobroci czy mam użyć siły? - pytam, podchodząc do mojej rówieśniczki na niebezpieczną odległość.
- O czym Ty mówisz? - dziewczyna odsuwa się, patrząc na mnie ze strachem.
- Przyjdź za kilka minut do łazienki. - proszę szeptem. - Czyli siłą? Sama chciałaś. - mówię kpiącym tonem, tak żeby Jake na pewno to usłyszał, a następnie dosyć mocno popycham dziewczynę na ścianę, po czym podcinam ją, przez co upada z piskiem na podłogę, a ja zabieram jej telefon. Przez cały czas jednak uważam, żeby nie zrobić Lilly żadnej krzywdy.
Dziewczyna patrzy na mnie ze łzami w oczach, na co odpowiadam przepraszającym wzrokiem i wracam do Jake'a, udając, że nie rusza mnie to, co właśnie zrobiłam. Chłopak patrzy na mnie z nieukrywanym podziwem, uśmiechając się lekko.
- No proszę. Jednak jesteś jedną z nas. Dobra, dawaj ten telefon. - Parker wyciąga rękę po własność Lilly. No tak, mogłam się tego spodziewać.
- Ja się nim zajmę. Ta naiwniaczka podała mi swoje hasło, więc jak wrócę do domu, przeszukam telefon i znajdę coś na maksa kompromitującego. Wiecie, żeby ją upokorzyć. - oznajmiam, chowając komórkę blondynki do tylnej kieszeni spodni.
- Zwykle się na to nie zgadzam, ale niech Ci będzie. Jeszcze jedna próba nie zaszkodzi. - twierdzi, a następnie odchodzi razem ze swoimi kumplami w tylko im znanym kierunku, a ja oddycham z ulgą, po czym pędzę do szkolnej toalety, widząc, że Lilly nie ma już pod klasą.
Tak jak prosiłam, moja rówieśniczka czeka na mnie w łazience. Kiedy tylko przekraczam próg pomieszczenia dziewczyna patrzy na mnie z lekkim strachem, rozglądając się za kimś z bandy Parkera.
- Spokojnie, jestem sama. Przepraszam za to na korytarzu, Parker kazał mi udowodnić, że się z Tobą nie zadaję. - uśmiecham się przepraszająco, wyciągając w jej stronę telefon, który jej zabrałam.
- Czemu mi to oddajesz? Jake pewnie będzie chciał go zabrać, jak wszystko, co zdobędzie jego banda. - mówi, patrząc na mnie ze smutkiem.
- Nie będzie chciał. Powiedziałam, że znam Twoje hasło i znajdę na jutro coś kompromitującego. Możesz zabrać telefon, tylko proszę, schowaj go dobrze, żeby nikt nie zauważył, że Ci go oddałam. Zobaczymy się później. - wciskam blondynce jej własność i wychodzę z toalety, słysząc dzwonek na lekcję.
______________________________________________________________
Hej!
Akcja cały czas coraz bardziej się rozkręca i wierzcie mi, będzie jeszcze ciekawiej. Wystarczy tylko trochę cierpliwości ;-)
Do następnego.