ROZDZIAŁ 22
*per. Kendalla*
Kiedy Patrycja
poszła zobaczyć kto przyszedł, ja zawołałem Julkę do pokoju i spytałem:
- Julka, możemy
zrobić sobie przerwę?
- Nie. –
odpowiedziała. Jednak po chwili do jej pokoju przyszła Pati i powiedziała, że
nasze dwie fanki, które chodziły z nią do klasy siedzą w salonie i czekają na
niespodziankę, którą jesteśmy my. Zdziwiliśmy się, ale nie chciało nam się
pakować Julki, więc skorzystaliśmy z okazji i zrobiliśmy sobie przerwę.
Patrycja kazała nam zaczekać na schodach i dopiero, kiedy powie: niespodzianka,
mamy wejść do salonu. Zrobiliśmy tak jak kazała, a kiedy dziewczyny zaczęły
piszczeć myślałem, że uszy mi odpadną. Po kilku minutach Ola i Daga
postanowiły, że już pójdą, a my poszliśmy dalej pomagać Julce.
*per. Dagmary*
Kilka godzin po
spotkaniu z Patrycją postanowiłyśmy z Olą, że znowu do niej pójdziemy, bo
zapomniałyśmy poprosić ją, żeby przesłała nam autografy chłopaków. Po kilku
minutach stałyśmy pod drzwiami Patrycji i zadzwoniłyśmy do drzwi. Bardzo szybko
nam otworzyła i zanim my zdążyłyśmy cokolwiek powiedzieć spytała, czy lubimy
BTR. Odpowiedziałyśmy, że tak, a ona powiedziała, żebyśmy poszły do salonu, bo
ma dla nas niespodziankę. Kiedy Patrycja poszła po coś na górę, spytałam:
- Ola, jak
myślisz, co to za niespodzianka?
- Nie mam
pojęcia. – odpowiedziała moja BFF. Po chwili Patrycja przyszła do salonu i
powiedziała:
- A teraz niespodzianka. – powiedziała, a do salonu weszli…. chłopcy z BTR.
Zaczęłyśmy piszczeć jak oszalałe. Kiedy się uspokoiłyśmy poprosiłyśmy, żeby
dali nam autografy na zdjęciach (nosimy w torebkach po jednym zdjęciu każdego
chłopaka z BTR). Jak tylko podpisali nam zdjęcia powiedziałyśmy, że już
pójdziemy i się pożegnałyśmy. Patrycja odprowadziła nas do drzwi. Kiedy już tam
byłyśmy Patrycja zapytała:
- Dziewczyny, a
właściwie po co przyszłyście?
- Chciałyśmy
poprosić Cię, żebyś przysłała nam z Los Angeles autografy chłopców z BTR, ale
skoro już je mamy, to lecimy do domu. – powiedziała Ola zanim zdążyłam się
odezwać.
- A kiedy
wyjeżdżasz? – zapytałam zanim wyszłyśmy.
-
Prawdopodobnie już dzisiaj, ale nie wiem. Wejdźcie jeszcze na chwilę, a ja
pójdę na górę i spytam Logana, czy przebukował bilety na dzisiaj. – powiedziała
i poszła na górę.
*per. Patrycji*
Bardzo się
zdziwiłam, kiedy Daga zapytała, kiedy wyjeżdżam, ale i tak miałam zapytać
Logana, czy przebukował bilety na dzisiaj. Kiedy poszłam na górę, skierowałam
się od razu do pokoju Julki. Jednak tam nie było chłopaków. Pomyślałam, że może
są u mnie w pokoju i przeraziłam się, bo nie wiedziałam, czy zasunęłam ścianę.
Wbiegłam do mojego pokoju jakby się paliło. Zobaczyłam tam chłopaków i moją
siostrę gadających o czymś. Mój wzrok padł prosto na ścianę. Na szczęście
okazało się, że zasunęłam ją.
- Ej, a w
pokoju Julki nie da się rozmawiać? – spytałam, a oni spojrzeli na mnie jak na
kosmitkę.
- Da się, ale
chcieliśmy tu na Ciebie poczekać. – powiedział Kendall. Ja jednak zignorowałam
go.
- Logan,
przebukowałeś bilety na jutro? – zapytałam, a on zbladł i powiedział:
- Zapomniałem.
– kiedy to powiedział, myślałam, że go uduszę.
- Logan,
przecież Cię prosiłam. – powiedziałam i zrezygnowana opadłam na łóżko.
- Wiem,
przepraszam. Po prostu przez to pakowanie Julki zupełnie o tym zapomniałem.
- Tak jasne.
Zwal wszystko na mnie. – zaczęła się z nim kłócić moja siostra.
- Przestańcie.
Dobra, trudno. Idę do Oli i Dagi, bo czekają na mnie w salonie. – powiedziałam
i już chciałam wyjść, ale Carlos zapytał:
- One jeszcze
nie wyszły?
- Nie, bo chcą
wiedzieć, kiedy wyjeżdżam. – powiedziałam i nie czekając na dalsze pytania,
wyszłam z pokoju trzaskając drzwiami, bo byłam naprawdę wściekła na Logana za
te bilety.
- Wyjeżdżam
jednak jutro. – powiedziałam, wchodząc do salonu.
- Aha. Ale my
pożegnamy się z tobą już dzisiaj, bo pewnie jutro nie będziemy miały czasu. –
powiedziała Daga i mnie przytuliła. To samo zrobiła Ola.
- Dobra, to my
lecimy. Pa.
- Pa i do
zobaczenia, na którymś koncercie, jak uda mi się załatwić bilety dla was. –
powiedziałam i pobiegłam do pokoju. Tam
nadal byli chłopcy i moja siostra.
- No, to po co
na mnie czekacie? – spytałam już o wiele spokojniej.
- Czekamy na
Ciebie, bo chcemy ci się zapytać, czy pomóc ci jeszcze coś spakować. –
powiedział Kendall i słodko się uśmiechnął, ukazując swoje śliczne dołeczki.
- Nie, ale
wiecie jak możecie mi pomóc? – zapytałam
- Jak? –
zapytali chórkiem.
- Możecie
wyjść. Julka zostaje, a wy wypad. Wypad. No raz, raz. – powiedziałam i
wywaliłam ich z pokoju.
- Julka.
Spakujesz mi moje kosmetyki? – poprosiłam moją siostrę.
- Jasne, ale ty
nie możesz?
- Muszę jeszcze
spakować, dobrze wiesz co. – powiedziałam i zamknęłam drzwi na klucz, a potem
odsunęłam ścianę. Po 30min. wszystko było już spakowane, a ściana zasunięta. Po
chwili z łazienki wyszła też Julka z moją (spakowaną już) kosmetyczką. Potem
poszłyśmy do chłopaków, jednak nie mogłyśmy ich nigdzie znaleźć. Szukałyśmy w
łazienkach, w pokoju Julki, w salonie, a nawet w moim pokoju. W końcu poszłyśmy
do kuchni, a to co tam zobaczyłyśmy przerosło nasze wyobrażenia. Chłopaki
krzątali się po kuchni i wyciągali z szafek naczynia i sztućce, a Logan coś
gotował.
- Co robicie? –
spytałam ich.
- Kolację –
odpowiedzieli chórkiem. My tylko spojrzałyśmy po sobie z Julką i spytałyśmy
razem:
- Co znowu
nabroiliście?
- To takie małe
wynagrodzenie, za te bilety. – powiedział Logan i uśmiechnął się do nas.
- Aha. Fajnie.
To zrób jeszcze dla dziewczyn, bo właśnie przysłały mi sms-a, że jadą. –
powiedziałam, a chłopaki znowu zajęli się tym co poprzednio. Po kilku minutach
do domu weszły dziewczyny.
- A co tu tak
pachnie? – zapytała Monia.
- Logan robi
kolację, jako wynagrodzenie za to, że zapomniał przebukować bilety. –
powiedziałam, a ona krzyknęła.
- Zapomniałeś
przebukować bilety?!
- Tak i dlatego
właśnie robię tą kolację. – powiedział i wrócił do przerwanego zajęcia, a ja w
tym czasie opowiadałam dziewczynom o wizycie Oli i Dagi. Dziewczyny były
zdziwione tak samo jak ja. Po kilku minutach Logan powiedział, że kolacja już
gotowa. Chwilę później siedzieliśmy i zajadaliśmy się lazanią. Po skończonym
posiłku Logan powiedział, że jako druga część wynagrodzenia pozmywa naczynia.
Zgodziłam się, bo musiałam jeszcze coś omówić z dziewczynami. W tym celu
poszłyśmy do mojego pokoju.
- Po co nas tu
zawołałaś? – spytała Monia.
- Bo przecież
trzeba zaplanować, co będziemy robić w Los Angeles.
- Ja bym
chciała pójść na studia aktorskie. – powiedziała Monia.
- Ja na studia
fotograficzne. – powiedziała Aga.
- Ja na studia
dziennikarskie. – powiedziała Kasia.
- A ja na
studia muzyczne. – powiedziałam. Jeszcze chwilę pogadałyśmy, aż ktoś zapukał do
drzwi.
- Proszę. –
powiedziałam i wróciłam do rozmawiania z dziewczynami.
- Chłopacy mnie
przysłali, żebym zapytał się wam o dwie rzeczy. – powiedział Kendall, który
właśnie wszedł do mojego pokoju.
- Jakie? –
zapytałyśmy chórkiem i roześmiałyśmy się.
- Po pierwsze:
będziemy mogli tu dzisiaj przenocować?
- Jasne.
- A po drugie:
idziecie oglądać horrory? – zapytał, a my spojrzałyśmy na niego złowrogo.
- No co? –
zapytał.
- My nie
znosimy horrorów. – powiedziałyśmy razem.
- Oj no.
Proszę.
- Niech się
zastanowię. Nie. – powiedziałam i zaczęłam znowu rozmawiać z dziewczynami.
- Proszę.
- Jak powiesz
mi jedną rzecz.
- Jaką?
- Jak będziemy
w Los Angeles, będziecie nam usługiwali przez jeden dzień? – zapytałam i
czekałam na jego reakcję.
- Zapytam się
chłopaków. – powiedział i wyciągnął telefon.
- Nie możesz
zwyczajnie do nich iść? – zapytała Monia.
- Nie, bo
chłopacy pojechali nas wymeldować. – powiedział. Kiedy skończył rozmawiać,
powiedział:
- Dobrze. –
dziewczyny były tak samo zdziwione jak ja. Chłopacy tak po prostu zgodzili się,
żeby nam usługiwać. Coś było nie tak i ja to wiedziałam.
- A jaki jest
haczyk? – zapytałam.
- Robimy sobie
dzisiaj MARATON horrorów. – powiedział, kładąc nacisk na przedostatnie słowo.
- No dobra. –
powiedziałam, a dziewczyny się ze mną zgodziły. Po chwili usłyszeliśmy trzask
zamykanych drzwi. Poszliśmy zobaczyć, kto to. Wszyscy byli pewni, że to
chłopacy, ale ja bałam się, że to może być Paweł. Kiedy weszliśmy do salonu,
nikogo tam nie było. Po chwili jednak usłyszałyśmy za plecami głośne: BUUU i
śmiech chłopaków, więc ja też postanowiłam udawać. Jak tylko odwróciłyśmy się
do chłopaków przodem, udałam, że zemdlałam. Chłopacy naprawdę bardzo się
wystraszyli. Dziewczyny udawały, że się boją, bo dobrze wiedziały, że udaję.
Poczułam szturchanie w bok. Pewnie chcieli sprawdzić, czy naprawdę zemdlałam.
Jednak ja byłam nieugięta i nadal udawałam. Kiedy tylko poczułam, że któryś z
chłopaków chce zobaczyć, czy mam puls, złapałam go za rękę i krzyknęłam głośne:
-
BUUUUU!!!!!!!!! – krzyknęłam to tak głośni, że chłopacy, którzy klęczeli wokół
mnie, poprzewracali się na plecy. Jednak szybko wstali i powiedzieli:
- Nie strasz
nas!!!
- Ja nie będę
was straszyć, jak wy nie będziecie straszyć nas. Bo kto zadziera z jedną z nas,
zadziera z nami wszystkimi. – powiedziałam uśmiechając się do nich. Po kilku
minutach wszyscy siedzieliśmy w salonie i oglądaliśmy horrory. Nie były one
wcale takie straszne, jak nam się wydawało. Jednak na sam koniec chłopacy zostawili
najstraszniejszy horror: „Paranormal Activity”. Z dziewczynami, żeby czasem nie
przytulić się do któregoś z chłopaków, tuliłyśmy swoje poduszki. Kiedy film się
skończył, wszystkie odetchnęłyśmy z ulgą. Po chwili Kendall zapytał:
- I co? Było aż
tak strasznie? – podskoczyłyśmy na sam dźwięk jego głosu.
- Widać tak. –
powiedział Logan, za co dostał ode mnie poduszką w twarz. Teraz żałowałam, że
zgodziłam się na ten maraton, bo znając chłopaków , kiedy pójdziemy spać, będą
nas straszyć. Po chwili usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Poszłam go odebrać.
Dzwonił Bartek.
ROZMOWA
TELEFONICZNA
J – ja B –
Bartek
J: Halo.
B: Cześć Pati.
Dzwonię, żeby Ci powiedzieć, że już siedzę w domu.
J: Aha. Ok.
Dzięki za informację.
B: A Ty co
robisz?
J: Właśnie
skończyłam oglądać maraton horrorów.
B: Przecież Ty
nie znosisz horrorów.
J: Nie, ale
chłopacy powiedzieli, że jak obejrzymy z nimi maraton horrorów, to oni będą w
Los Angeles przez jeden dzień nam usługiwać.
B: Wy to macie
pomysły. Dobra, nieważne. Słuchaj, ja idę spać, bo jestem już trochę zmęczony.
J: Ok. To pa.
B: Pa. I jak
będziesz już w Los Angeles, to zadzwoń jak minęła Wam podróż.
J: Ok. Pa.
B: Pa.
KONIEC ROZMOWY
Po skończonej
rozmowie wróciłam do salonu.
- Kto dzwonił?
– zapytała Monia.
- Bartek, żeby
powiedzieć, że już siedzi w domu. – powiedziałam.
- Ok. To co
teraz robimy? – zapytała Monia chłopaków.
- Ja chętnie
poszłabym już spać. – powiedziała Aga i ziewnęła. Razem z dziewczynami
zgodziłyśmy się, jednak chłopaki nie chcieli jeszcze iść spać. Przekonywałyśmy
ich na wszystkie sposoby, ale oni byli nieugięci.
- Dobra, co
mamy zrobić, żebyście wreszcie poszli spać? – zapytałam zrezygnowana.
- Macie nam coś
zaśpiewać. – powiedział Kendall.
- Ta, fajnie.
Tylko, że my nie umiemy śpiewać. – powiedziałam.
- Oj, no weź.
Przecież masz gitarę, a skoro ją masz to znaczy, że umiesz śpiewać.
- Po pierwsze:
nie chce mi się. A po drugie: nie lubię śpiewać. – powiedziałam. Oczywiście to
drugie było kłamstwem, bo uwielbiałam śpiewać, ale nie chciałam się przed nimi
zbłaźnić.
- No proszę. –
Kendall wręcz błagał mnie, żebym coś zaśpiewała.
- Ale tylko
jedną piosenkę i bez gitary. – powiedziałam.
- Ok. –
powiedział Kendall, a ja zaczęłam śpiewać piosenkę, którą niedawno napisałam. Nosiła ona tytuł: „Kissin U”
Sparks fly, it's like electricity
I might die, when I forget how to breathe
You get closer, and there's nowhere
In this world I'd rather be
Time stops, like everything around me
Is frozen, and nothing matter but these
Few moments
When you open my mind to things I've never seen
'Cause when I'm kissin u my senses come alive
Almost like the puzzle piece I've been tryna
find
Falls right into place
You're all that it takes
My doubts fade away when I'm kissin u
When I'm kissin u it all starts making sense
And all the questions I've been asking in my
head
Like are you the one
Should I really trust
Crystal clear it becomes
When I'm kissin u
Past loves
They never got very far
Walls up
Make sure I guarded my heart
And I promised I wouldn't do this
'Til I knew it was right for me
But no one, no guy that I met before
Could make me feel so right and secure
And have you noticed I lose my focus and the
world around me disappears
'Cause when I'm kissin u my senses come alive
Almost like the puzzle piece I've been tryna
find
Falls right into place
You're all that it takes
My doubts fade away when I'm kissin u
When I'm kissin u it all starts making sense
And all the questions I've been asking in my
head
Like are you the one
Should I really trust
Crystal clear it becomes
When I'm kissin u
I've never felt nothing like this
You're making me open up
No point even trying to find this kinda feels
like it's love
'Cause when I'm kissin u my senses come alive
Almost like the puzzle piece I've been tryna
find
Falls right into place
You're all that it takes
My doubts fade away when I'm kissin u
When I'm kissin u it all starts making sense
And all the questions I've been asking in my
head
Like are you the one
Should I really trust
Crystal clear it becomes
When I'm kissin u
Kiedy skończyłam śpiewać, chłopaki patrzyli się na mnie z szeroko otwartymi
buziami.
- Było aż tak źle? - zapytałam, a
oni dopiero wtedy się otrząsnęli.
- Oszalałaś?! Było fantastycznie. – powiedział Kendall.
- Serio? – zapytałam z niedowierzaniem.
- Jasne, że tak.
- Dzięki, ale teraz idziemy już spać. – powiedziałam.
- Ale my chcemy, żebyś zaśpiewała
coś jeszcze. – poprosił mnie Carlos.
- O nie. Była umowa. Ja śpiewam jedną piosenkę, a wy idziecie spać.
- Ok. – powiedzieli niezadowoleni chłopcy i ze spuszczonymi głowami,
mrucząc coś pod nosem poszli na górę. Po chwili jednak do salonu przyleciał
Kendall i spytał:
- A gdzie my śpimy?
- Ty i Logan u mnie, a Carlos i James w gościnnym. – powiedziałam, bo i tak
wszystkie spakowane rzeczy miałam przeniesione do Julki.
- Ok. – powiedział i pędem wbiegł na górę. Zaraz potem usłyszałyśmy tylko
trzask zamykanych drzwi. My zresztą też postanowiłyśmy już iść spać. Jednak w
pokoju Julki postanowiłyśmy jeszcze trochę poplotkować. W pewnym momencie Monia
zapytała:
- A tak w ogóle, to o której jutro wylatujemy do L.A?
- Nie mam pojęcia. – odpowiedziałyśmy razem i zaśmiałyśmy się z tego.
- Pati, idź zapytać. – zarządziła Aga
- A dlaczego ja? – spytałam, bo ciągle tylko mnie tam wysyłały.
- Bo to twój dom. No idź już. – powiedziała Kasai i siłą wypchnęła mnie za
drzwi. Wtedy nie miałam wyjścia i poszłam do Kendalla i Logana. Zapukałam, ale
oni też jeszcze nie spali, więc mnie wpuścili. Okazało się, że James i Carlos
też tam siedzieli i o czymś gadali.
- Logan, a o której tak w ogóle mamy jutro lot?
- O 22:00.
- Aha, dzięki. – powiedziałam i wyszłam z pokoju. Jednak, kiedy weszłam do
Julki, dziewczyny siedziały jakieś takie smutne.
- Ej, co się stało? – zapytałam, bo się zmartwiłam. One tylko spojrzały na
mnie smutnym wzrokiem, a ja powiedziałam:
- Chłopcy. – one tylko przytaknęły. Za dobrze je znałam, żeby nie wiedzieć,
co jest grane. W tej właśnie chwili z łazienki wyszła Julka.
- A im co? – zapytała.
- Chłopcy. – powiedziałam i obie usiadłyśmy na podłodze, obok dziewczyn.
- To mówcie, co się dzieje. – zażądałam.
- No bo my już nie wiemy co zrobić. – powiedziała Monia, a ja spojrzałam na
nią pytającym wzrokiem. Wtedy Aga powiedziała:
- No bo my już w ogóle z nimi nie rozmawiamy.
- A oni po prostu nas olewają. – dokończyła Kasia.
- A może oni po prostu boją się, że powiedzą przy Was coś głupiego i się
ośmieszą. – powiedziałam, bo nie chciałam, żeby to one zadręczały się, że coś
źle robią i to dlatego chłopcy nie chcą z nimi rozmawiać.
- Może i masz rację. – powiedziała Monia.
- Dobra, koniec myślenia o chłopakach. Teraz zajmijmy się czymś weselszym.
– zaproponowała moja siostra.
- Właśnie. To kiedy lecimy? – zapytała Aga.
- Jutro o 22:00. – powiedziałam.
- Czyli mamy jutro cały dzień, żeby pochodzić po sklepach i kupić jakieś
fajne ciuszki. – powiedziała Monia.
- O nie. Przecież wiecie, że tego nie znoszę.
- Ale jakoś dzisiaj umówiłaś się ze mną do galerii handlowej.
- Tylko dlatego, że musiałam kupić sobie nowe buty. – powiedziałam. Buty
mogłabym kupować sobie codziennie i nigdy by mi się to nie znudziło.
- Prosimy. – dziewczyny zaczęły mnie błagać, żebym tam z nimi poszła.
Musiałam się zgodzić, ale postanowiłam, że kupię sobie na odczepnego jakąś
bluzkę i przyjdę z powrotem. Chyba trochę się zamyśliłam, bo Julka zaczęła
machać mi przed oczami ręką.
- Coś do mnie mówiłyście? – zapytałam, kiedy się ocknęłam.
- Pytałyśmy o czym myślisz. – powiedziała Julka.
- Myślę jak to będzie w L.A. – skłamałam, bo nie mogłam powiedzieć o czym
tak naprawdę myślałam, ponieważ zaraz zaczęłoby się przekonywanie mnie do tego,
żebym kupiła sobie coś więcej.
- My też nie możemy się tego doczekać. – powiedziała Julka.
- Dobra dziewczyny. Chodźcie już spać, bo jutro musimy mieć siły na SZAŁ
ZAKUPÓW! – krzyknęła Aga. Jak powiedziała, tak też zrobiłyśmy.
_______________________________________________________________________
Hej, hej, hej! Tak, wiem że miałam dodać dopiero po 4 komciach, ale jakoś tak mnie naszło i dodaję teraz.
3 komcie = nowy rozdział
Do następnego.
Bay ;*************
